Quelle: Bürgerverein Anrath e.V. | www.buergerverein-anrath.de | Stand: 10. Jul. 2013

Gedichte und Geschichten in Anrötsch Platt

von Friedel Kluth

Rheuma

Et morjes, bee et Kaffedrenke
doa kann ech mech nix schönderes denke,
als wie schön jemütlich, d'r Neitspongel noch aan,
an d'r Dösch tu sette un de Zeitung tösche tu hann!

Su-e woar och deä Küeb des Daach sinne Kathreiners am drenke,
on op eemoal lött heä die Zeitung senke
on frocht sin Frau, die Lisabeth,
sägg hüer ens, wetts doo, wat Rheuma von Ursaak hätt?

Ha, denkt die Lisabeth, dat ös en jo-e Jeläjenheet,
jetz stucksem ens üever sinn Suuperei Bescheed!
Ja natürlich weet ech, wovon man Rheuma krett,
dat kütt blu-es vom Alkohol on wenn man dauernd jätt möt Frollüh hätt!!

Rheuma krett blu-es, weä ene unsolide Lebenswandel hätt jehatt;
ävver sägg ens, Küeb, woröm vrochse mech dat?
Ech meen dat joa blu-es, sätt Küeb, weil se hee en de Zeitung schrieve,
dat d'r Papst weäje Rheuma en et Bett mooß blieve!!



Erkenntnis

Als Kenk han ech mech vüürjestellt,
ech jonn emmer pieljraad duur de Welt!
Maar, su-e janz woll dat neet jlöcke.
De meeste Tiet mooß ech mech böcke!



Dat alde Krankehuus

Dat Anroeth vör mech d'r "Nabel der Welt" bedütt, dat ös joa al bekennt. Un dat de "Metropole" von Anroeth op de Neäjener Stroat leggt un neet en die v'ronjlögde Fußjängerzone, dat han ech als Kenk al jeahnt!

Et Oahligs - Böschke, et Spicker - Küllke, et Wemmke, d'r alde Kerkhoaf und d'r Schoolhoaf von de Mäddschesscholl, dat woar oser Revier! Bee Wamisch Kri-ekel Schellemännkes maake, dat woar al en ärje Mutprobe! Un em halvdüstere en Runde üever d'r alde Kerkhoaf, die sorchde vör jehüerich Hättkloppe un de Box jing os möt Jronkiis!

Ävver et Stärksde vör os Blaare woar dat alde Krankehuus! Doabee mot m'r noo wi-ete, dat dat neet blues en Krankehuus woar, sonder och son Art Buurschaff. En deä jru-ete Krankenhuusjaad woate neet blu-es Eäpel un Jemöös jetrocke, dat woar och en herrlich Jelände vör tu strööpe un Abenteuer tu erleäve. Un och die Krankenhuuswei, träk jeäjenüever et Wemmke, woer oser Revier.

Onger dat Rejiment von Stallschwester Landolin stunge neet blu-es en paar Dutzend Küh, Verkes, Jaas un Henne, sondern och en paar Kneite, die där t'r Hank jinge. Dat woare sonn Lüh, vör die m'r hüüt vör düür Jeld en "Programm zur sozialen Integration" oplegge wüed, die en et alde Krankehuus ävver wie selvsv'rständlich doatuu jehüürde. Deckisch Jakob, deä haat et wal jätt an de Nerve. Deä woar emmer am janze Liev sonn beddsche am zettere un beem spreäke haat deä "d'r Raasel en de Stemm", wie wir Blaare seite. Su-e richtig vör voll jenoahme hätt däm koom ener, ävver ech bön secher, deä woar "möt de Rööve jaar" un wooß jenau, wat heä wollde!

Och an Kurste Fritzke kann ech mech jood erennere. Dat woar sonne kleene majere, deä leep emmer su-e klöchtich, su-e als wenn deä Schuurpapier en de Öngerbox jehatt hei!

Die Schwester von däm, Kurste Käthche, die woar en de Küek von't Krankehuus. Die haat Klomppüet un stellde de Been bem Joahn jätt jelonge, ävver se woar en Si-ehl von Mensch!

Joa, un dann woar doa noch Nieße Heinz. Deä woar en janze Eck jönger als wie die angerte. Dat woar ene bejnadete Schnorrer! Jott un alle Welt v'rsoot deä aantupompe. Un döcks jenoch fong deä och ene Domme, deä däm fief Jrosche ävv ene Mark en de Fenger däude.

Kurste Fritzke, sinn Schwester Käthi un Nieße Heinz, die lävvde noch, wie se kött noa de kommunale Neujliederung dat Krankehuus plattjemäkt hant. Wat donoa uut dänne jewoade ös, weet ech net jenau. Käthi ös jlööv ech noch en Tiet lang hee en Anroeth en et Altersheim jewäss, un wenn ech et richtich weet, hant se Fritzke un Heinz en Dölke en en Krankehuus ongerjebreit.

Vör mech blieve se jedenfalls eäve su-e joot en Stöckske Erinnerung an minne Kengertiet, wie Schwester Nathalia uut et Labor, die Wi-etsdauter Schwester Edmunda von de Männerstation, Könes Hubert, d'r Krankenpflejer oder Schwester Irmunda von de Pforte, die wir Blaare en beddsche respektlos "Krüselke" nennde. Ävver dat ös wi-er en angert Kapitel!



Handwerker

Un dann woar doa noch deä Handwerksmester, deä jestorve woar,
em zarten Alter von knapp vezzich Joahr!
Wie deä bee deä Petrus aankütt, hätt deä sech beschwert:
"Dat ös doch kinn Denge, möt vezzich Joahr holt ihr mech al von den Eäd!"
Deä Petrus kikt en sinn Bock un kratzt sech an die jriese Hoar:
"Vezzich??, dat kann net si-en, un dat ös och bestemmt net woahr!
Wenn ech dat hee täll, noa die Stonde,
die doo op die Rechnunge jeschri-eve häss vör dinn Konde,
un die doo dech von dänne häss betaale loate,
dann bös doo des Weäk twi-eonachtzig jewoade!!"



Computer

W'r send jo-e Frönde, minne Computer un ech.
Blu-es avv un tuu, dann ärjert deä mech!
Wat "Word" un "Excel" bedütt, dat han ech entlösche v'rstange,
äver dat "bits" un "Bytes" twi-erlei ös, dat ös mech noch neet opjejange!

Och deä Ongerscheed tösche "konvertiere" un "komprimiere"
dat ös son Denge, dat mot ech noch liere!
En besongisch Erfolgserlebnis han ech emmer dann,
wenn ech vüel Text jeschrieve un et Avvspeichere v'rjeäte han!

Un meestens, wenn ech et Sonnes doamöt am wirke bön,
dann ös en deä Drucker op ens kinn Färv mier dren!
Noo bön ech am üeverlegge, ovv ech beem schrieve
net beäter bee Papier un Bleesteft sall blieve!

Tum Speichere maak ech twie Löeker en et Papier,
dann han ech kinn Problem möt et Avvstürze mi-er!
Dat Fachchinesisch bruk ech dann och neet tu liere;
en dänn Tiet jonn ech dann möt min Frau jät spaziere!



Texte und Abbildungen © Friedrich Kluth